Ομόνοια η πλατεία των συνεχόμενων αλλαγών...

Ομόνοια, η πλατεία που έγινε το ποτήρι του κάθε σχεδιαστή όπου εκεί, βάζει ο καθένας το δικό του κυκεώνα προθέσεων. Από κανονικά πολύγωνα μέχρι και χαοτικής έμπνευσης σχέδια να ανεμίζουν στο αστικό στερέωμα όρασης. Είτε γεωμετρημένα είτε αγεωμέτρητα όλα παίζουν το δικό τους ρυθμό έντασης στο παιχνίδι της εικόνας του κέντρου της πρωτεύουσας σε συνδυασμό με τους φωτεινούς χρωματισμούς των κτηρίων, της κυκλοφορίας των οχημάτων τις κινήσεις των πολιτών. Το ύδωρ κυρίαρχο πάλι, έπειτα από χρόνια ξαναδίνει έστω κάτι από την παλιά αίγλη του προηγούμενου πρωτοπόρου. Η απήχηση μηδαμινή, σε σχέση από το κληρονομικό πάνθεον του μυθολογικού υπόβαθρου,όπου θα μπορούσε η κάθε αρχή, να ξεπλύνει τις άγνοιες που έχει και να προσαρμόσει κάτι, έστω μικρό, αλλά που να ψάξεις τώρα για συγκεκριμένους γλύπτες και αρχιτέκτονες; Ρώμη, η άλλη  Επτάλοφος πόλη που κοιτά ειρωνικά από την άλλη πλευρά ίσως να το έχει λύσει αυτό το πεδίο αντιθέσεων που σκιάζει τους εδώ επτά λόφους. Εδώ, όλα κοστίζουν και όλα αλλάζουν. Αλλά, όχι σε μια ματιά παρελθόντος και μέλλοντος παρά σε εξουσιαστικές τάσεις και συμφέροντα....G.A.